niedziela, 19 kwietnia 2009

Galicja po raz drugi

Wczoraj byłem na gigantycznej wycieczce.
Jestem z siebie zadowolony, bo bez żadnego 'ale', trzymając się gdzieś w środku stawki, przeszedłem całą trasę. Szliśmy ponad 5 km. Ale nie tam jakąś prostą ścieżką, tylko albo stromo w dół (co dla mnie jest najgorsze) albo ostro w górę.

Potem szliśmy w pobliżu rzeki w kierunku wodospadu- najwyższego w Galicji. Pierwszy odcinek przyjemny. Przez las do zabytkowego młynu. Niegdyś za młócenie zboża nie pobierano pieniędzy. Trzeba było zostawić dziesiątą część mąki.


Część trasy wiodła przez las w górach. Przełom rzeki, wąski mostek. Jakieś 10 m. pod nogami rwąca rzeka. Patrzysz w górę, a tam dopiero gdzieś w krzakach w oddali wodospad. Najgorsze było dopiero przed nami. Teraz trasa tylko w górę i to po schodach albo stromych ścieżkach. Po drodze kilka mniejszych wodospadów. Co krok głośniejszy huk wody. I nagle widać go. Skały. Góry. Woda. Wodospad. Może nie Niagara, ale robi wrażenie. Ponad 80 m wysokości.

W momencie kiedy staliśmy przy wodospadzie zaczął padać deszcz. Ale nikomu nie spieszyło się. Kilka zdjęć. Chwila oddechu i dalej w drogę. Nie powrotną, czyli nie w dół. Dalej pod górę. Myślałem, że pójdziemy zobaczyć wodospad z góry. Poszliśmy jednak do punktu obserwacyjnego na szczycie góry. Widok aż po horyzont. Góry, zieleń i woda gdzieś tam pod stopami.Prawdziwy rozmiar wycieczki widać tu: ta rdzawa kreska wśród drzew to ten most o którym wspominałem. Czyli nie tylko odległość, ale i wysokość.





Jednak warto było.
Więcej zdjęć: Gallego: wodospad
Od teraz Galicja to także malownicze góry i lasy. Wioski nieco przypominające nasze polskie, zwłaszcza te roztoczańskie. Cisza, spokój. Małe pola przy domkach. Masa zieleni.

piątek, 17 kwietnia 2009

Gdzie to jeszcze nie uczyłem?

Do czego to doszło. W sumie mówią, że trzeba wszystkiego w życiu spróbować, ale uczyć w Hiszpanii języka angielskiego w zawodówce to już schiz. Czyli już generalnie będę miał każdy typ szkoły przerobiony. :D

Zawodówka, myślałem że inna niż te polskie, ale okazuje się, że do tych szkół idą ludzie którzy nie koniecznie chcą zdobyć zawód - so zu sagen. Jedna nauczycielka już mnie uświadomiła "They are... quiet nasty!" - się znaczy niemili :P

Pomijam to że szkoła nie wiedziała, że miałem przyjść. I że odsyłali mnie od Annasza do Kajfasza, ale generalnie poznałem przesympatycznego nauczyciela (oczywiście nie od angielskiego). Wziął mnie z sekretariatu do pokoju nauczycielskiego, a potem do klasy jednej z nauczycielek. Chwile z nią porozmawiałem i trochę szok, bo mówiła z dość ładnym choć nieco przesadzonym brytyjskim akcentem. Generalnie ci od angola mówią lepiej od wykładowców na uniwerku. Dziwne, ale prawdziwe. Okazało się, że ta nauczycielka kończy już więc musiałem zaczekać na "szefa" parę minut. W tym czasie wrócił mój "przyjaciel". Po raz setny zapoznał mnie z kadrą nauczycielską. Mówił po angielsku, choć angielskiego nie uczy, ale jego syn studiuje na CUVI angielski na 3 roku (to dlatego też zna angielski). Chwalił się, że jedzie do Ameryki na wymianę. No i o Polakach bardzo miłe rzeczy powiedział. Pozytywny gościu. Trochę przypomina mi dentystę, podobne charakter.

No i szef przyszedł. Zdziwiony. Też dlatego, jak mu powiedziałem, że czekałem na niego, bo jest "szefem". Ale usiadł i zaczęliśmy układać plan. "Szef" był bardziej zdenerwowany ode mnie kiedy rozmawialiśmy. Mam zjawić się w poniedziałek na 8:45. Powiedziałem mu że chce zrobić całość do końca maja. To wypada tak po 2 godziny dziennie, 5 razy w tygodniu. Czyli wypas. Ale czego oni ode mnie będą chcieli?


Fakt, faktem jestem jednym z niewielu, ba można policzyć na placach jednej ręki, którzy pracują w szkłach, hymm, policealnych. Reszta w szkołach dla dzieci. Ale cóż, wszystkiego trzeba spróbować...

bo ja jestem kobieta pracująca – żadnej pracy się nie boję.

poniedziałek, 13 kwietnia 2009

Semana Santa

Semana Santa, czyli Wielki tydzień. Wszystko wygląda inaczej niż w Polsce. Na co innego kładą nacisk, co innego celebrują, ale święta są te same- Wielkanoc.

Wielki Czwartek

Tak na prawdę święta zaczynają się już w środę. Mam tu na myśli procesje. Bo w Hiszpanii Semana Santa równa się "procesje". Ale czwartek to pierwszy dzień typowo świąteczny. Tak jak u nas. Dzień kapłaństwa, ustanowienie Eucharystii. Zgodnie z tradycją ksiądz obmył stopy 12 osobom. W Polsce nie w każdej parafii można spotkać ten element Wielkoczwartkowej Mszy. Wieczorem miała odbyć się procesja. Miała, ale nie odbyła ze względu na deszcz. No cóż, w Galicji kwiecień też plecień, tylko, że tu przeplata deszcz ze słońcem.
Poszedłem, znalazłem kościół, ale niestety procesja nie wyruszyła.
Wszystkie figurki, ba, figury a raczej powozy z nimi, można było zobaczyć pod dachem w pobliżu kościoła.
Więcej zdjęć na Picasa w folderze Semana Santa
.

Wielki Piątek

Jeszcze o tym nie wspominałem. W Hiszpanii Wielkanoc to nie tak jak w Polsce "zmartwychwstanie" i większa radość z tego niż płacz nad męką. Tu w Hiszpanii celebrują cierpienie, mękę, i pogrzeb Jezusa. Jeśli nie dostaniesz życzeń wielkanocnych to nie to, że Ciebie nie lubią, ale nie ma powodu by w tak smutny dzień składać życzenia.
Ale do rzeczy... czyli Wielki Piątek. Postanowiłem wybrać się do Kolegiaty. Tego dnia odbyły się 2 procesje i Droga Krzyżowa.
Procesje robią wrażenie. Pierwsza z nich- Procesja Encuentro (Spotkania) wyrusza z kościoła pw. Santa Maria. Rozdziela się ona na dwa pochody: pierwszy, z figura Nazareno (Nazaryjczyka) idzie ulicami C/ Palma – Joaquín Yañez – do Plaza de la Constitución; druga, z wizerunkiem la VIRGEN oraz de SAN JUAN (Dziewicy i świętego Jana) z Plaza de Almeida – C/Méndez Nuñez – Sombrereros do Plaza de la Constitución gdzie następuje spotkanie modlitwa sprawowana przez Excmo y Rvdmo., D. José Cerviño, Obispo Emérito de la Diócesis de Tui-Vigo. Całość wspólnie powraca przez C/ Triunfo do Konkatedry. Ok. A teraz mapa.

Więcej zdjęć na Picasa w folderze Semana Santa
Druga z procesji to procesja przez miasto. Nosi ona nazwę la procesión del Santo Entierro (Świętego Pogrzebu). W jej trakcie niesione są oblicza Matki Boskiej Bolesnej, Jezusa w Trumnie, Pobożności i innych. Cały orszak składa się z duchownych, Bractwa (pątnicy ubrani w kaptury), orkiestrę i wiernych świeckich. Wszystko, choć ma porażające rozmiary, odbywa się sprawnie i w prawdziwym duchu wielkopiątkowym.

Tu w odróżnieniu od obchodów w Polsce kładzie się większy nacisk na cierpienie, pogrzeb czy samą śmierć (oddawanie czci Matce Boskiej Bolesnej). Nie ma tego oczekiwania na zmartwychwstanie. Bo choć i u nas w kościołach w piątek czytana jest Męka Pańska i odprawiana Droga Krzyżowa, to jednak akcentuje się, że już wkrótce Jezus Zmartwychwstanie. Nie mówię, że nie obchodzi się samego zmartwychpowstania w Hiszpanii, ale przybiera to zupełnie inny wymiar.

Wielka Sobota
W całym Kościele Katolickim, Wielka Sobota jest najważniejszym dniem w kalendarzu liturgicznym. Tej nocy ma miejsce największy cud, sama esencja chrześcijaństwa.
Ale także i tego dnia mamy różnice. Otóż w Polsce zwykle tego dnia odprawiana jest Liturgia Wigilii Paschalnej. Składa się ona m.in z Liturgii Światła, Słowa. "Czuć" już w powietrzu Zmartwychwstałego. Jednak dopiero w niedzielę rano w czasie procesji Rezurekcyjnej śpiewy głoszą prawdziwe zmartwychwstanie.
Z drugiej strony, tu w Vigo przeżyłem te dwa dni inaczej. W sobotę, nabożeństwo odprawiane jest już w nocy. W jednych kościołach ok 23, w innych o północy. Wtedy to, Liturgia nabiera pełnego wymiaru i w czasie jednej liturgii dokonuje się wszystko to co sprawia, że ten dzień jest tak niezwykły.
Co więcej, po takiej Mszy zwykle przed kościołem ustawiane są koszyki z kawałkami chleba lub babek/ciast wielkanocnych.
W kościele Parroquia Sagrado Corazon udało nam się wcisnąć (a prawdę mówiąć zostaliśmy zaproszeni) na poczęstunek.  Stoły suto zastawione ciastami, napojami i (o zgrozo ;) alkoholem. Bardzo przyjemna część, bo jest to pewnego rodzaju świętowanie w gronie z kapłanem. Oczywiście o świcie jest także coś w rodzaju śniadania wielkanocnego, ale NIJAK się ma ono do polskiej tradycji. Nie mówiąc już o tym, że nikt z europejczyków nie znał tradycji dzielenia się jajkiem.

Trudno jest jakkolwiek podsumować to, co przeżywa człowiek biorąc udział w obchodach Wielkiejnocy w innej kulturze, w innych zwyczajach. Ma to swoje uroki, ale i trzeba powiedzieć, że mimo wszystko brak jest tego, czego nigdzie indziej jak tylko w Polsce nie znajdziemy.

Zobacz także:

wtorek, 31 marca 2009

Dobre wieści z ORI :D

Dostałem dobrze płatną robotę w szkole im. Manuel Antonio w Vigo :D Niby pomoc nauczycielom, niby prowadzenie konwersacji na zajęciach, ale nawet chodzą głosy, że czasami po prostu się bezczynnie siedzi i trzepie kasę. Porządną. Znaczy się 30 Euro za godzinę, a w miesiąc można zrobić 50h... więc sumka ładna.

Całość organizowana jest za pośrednictwem ORI (Oficina de Relacións Internacionais - czyli odpowiednik Polskiego Biura Wymiany z Zagranicą). Na początku marca wysłali ofertę programa de auxiliares de conversa (Program Pomocników Językowych). 10 marca upływał termin złożenia dokumentów (jak się domyślacie swoje papiery złożyłem właśnie tego dnia). Można było wybrać angielski albo francuski. Dziwiło mnie bardzo, że na podaniu wystarczyło tylko zaznaczyć język, napisać narodowość i tyle. Nie interesowało ich czy ma się jakieś doświadczenie w nauczaniu, czy studiujesz ekonomię czy filologię angielską. Każdy kto chciał składał. W tym semestrze na Uniwerku jest dużo Amerykanów, więc pojawiły się głosy że to ich poprzyjmują, jako, że są native speakerami. Poza tym też bardzo dużo osób złożyło podania. Ale mniejsza z tym. Najważniejsze, że dostałem ciepłą posadkę. Żeby było śmieszniej dzisiaj ORI wysłało maila o treści: proszę znaleźć w załączniku listę przyjętych osób. Tylko, że pierwszy mail był bez załącznika. Potrzebowali pół godziny na naprawienie wpadki. No może to nie wpadką, bo często bywa tak, że mail od nich albo zawiera błąd (angielski Thursday staje się Tuesday (to wtorek czy czwartek), albo nie ma załącznika). Po prostu kocham ich :P

Teraz trzeba się skontaktować z tą szkołą. Mam nadzieję, że nauczyciel mówi po angielsku. Wcale się nie zbijam. Obawy uzasadnione- jak to powiedziała jedna z osób, które w zeszłym semestrze brały w tym udział. a gdzie ta szkoła? W pół drogi na Uniwerek. Punkt A to Urzáiz 221 czyli gdzie mieszkam; B-szkoła C-kampus. autobus: C 15 czyli ten sam co na Uniwerek, z tymże nie C, ale A. Fest. Już się napaliłem na tą robotę, a to jeszcze trzeba ugadać szczegóły, w których tkwi diabeł.
pokaż większą mapę
Z tego co widzę w tej szkole z Erasmusowców będę sam. Na liście przyjętych jest 36 osób (z czego ponad połowa to Polacy :P) I każdy ma inną szkołę... albo mnie oczy mylą.


A tak poza tym, to znalazłem w końcu budyń. Tzn wygląda jak budyń w Polsce i robi się tak samo, ale czy to budyń to nie wiem. Mam nadziej.

niedziela, 29 marca 2009

Małżowinki


W Vigo od kilku dni w niektórych restauracjach serwowali małże za 1 Euro. Więc wyskoczyliśmy. Więcej się naszukaliśmy niż najedliśmy. W sumie nie było co się spodziewać luksusów, ale to co dostaliśmy to delikatna porażka, chociaż mi smakowało...
Na talerzu 6 małży. Skorupy gigantyczne, ale środek... minimalny. Dziewczyny po pierwszych dwóch zrezygnowały. Ja jeszcze dałem radę. Zjadłem to galaretowate coś. Jak się pokropi cytryną to na prawdę dobre.

Potem chwile pokręciliśmy się jeszcze po Reconquiście. Jakieś jedzenie żeby zagryźć.
A i kupiłem sobie buty ;-)

sobota, 14 marca 2009

Wycieczka dla Erasmusów (po raz pierwszy): Baiona (po raz drugi)


A nie mówiłem... nie minął tydzień i znowu Baiona. Tym razem wyjazd organizowany przez ORI. Wyjazd darmowy, obfity obiad, i kilka godzin w Portugalii. W jedno popołudnie dwa kraje. Ale po kolei.

Wycieczka zdawałaby się zorganizowana, zapięta na ostatni guzik, ale guzik. Zawieźli nas autokarami do Baiony pod zamek. Rozdali czarno-białe mapki orientacyjne: zamek i okolice po jednej stronie, po drugiej VALENÇA, do której pojechaliśmy później. Myśleliśmy, że do zamku wejdziemy z przewodnikiem, oprowadzi nas czy coś. Ale nic z tych rzeczy. Dostaliśmy masę czasu, a co wtedy zrobimy to nasz biznes. wejściówki na teren zamku też musieliśmy sami zapłacić, więc suma summarum już nie tak bezpłatnie. Ale co tam. W końcu mogłem obejrzeć wnętrze fortyfikacji przy porcie.
Z zewnątrz...
więcej
wydaje się, że to tylko mury, a za nimi może jakiś zamek może jakiś plac, kilka drzew etc .


Nic z tych rzeczy. Przechodzisz przez bramę i... od razu czuć inny świat.

Aż razi w oczy spokój. Masa zieleni. Prawie jak w lesie. Mury pozarastane mchem. Kilka kroków po schodach na mury. Widok niemal na całe miasto. Po drugiej stronie ocean. W środku widać nadal tylko coś w rodzaju lasu. Idziemy dalej "w głąb oceanu".

Tu zaczynają pierwsze oznaki prawdziwych fortyfikacji.

Wieżyczki obronne (foto z lewej) i armaty. Niemal przy każdej z nich krzyż.


A propos krzyży. Na terenie wewnątrz fortyfikacji można znaleźć przykład krzyża, który jest (chyba)typowy dla Galicji. Po jednej stronie Jezus, po drugiej Maria.

Na początku pisałem o dzikiej zieleni, ale teraz
Świetnie utrzymana trawa wokół kościoła ;-)

Resztę czasu spędziliśmy nad brzegiem oceanu.


Dalej w drogę...

Ale najpierw, przed wjechaniem na teren Portugalii, gigantyczny, darmowy posiłek dla wszystkich. Pusty talerz nawet przez chwilę nie wchodził w grę, nie mówiąc już o napojach :P


Miejsce, w którym się zatrzymaliśmy -- hymm, oceńcie sami...
Od Baiona


Portugalia

Kolejny etap wycieczki to krótka, równie dobrze zorganizowana wizyta w Valenca w Portugalii. Blisko granicy. Ale zaraz, jakiej granicy? Jadąc tam w pewnym momencie w autokarze zrobiło się małe zamieszanie. Każdy pytał czy to już Portugalia, czy jeszcze Hiszpania. Na "granicy" jedynie znak informacyjny odnoście dopuszczalnych prędkości i niewielki napis Portugalia.

Ale to o czym już zapewne wspominałem. Mania zawieszania różnych dziwnych szmerów-bajerów. To co na załączonym obrazku widać to kolejny przykład. Ot tak na jednej z lamp ulicznych na drodze między małymi miejscowościami - robotnik drogowy.



Ponownie trafiliśmy do fortyfikacji. Po Baionie przyszedł czas na Valenca de Minho. Na pagórku niewielkim... eh, nie to był Mickiewicz a tu mamy gotyk i barok. Wiek XIII, czyli początki budowy fortecy przy rzece Minho. Mini miasteczko za murami. To musiało być niezłe. Jedziesz sobie przez pola, góry, widzisz jakieś mury. I tyle. Jakiś zamek. A w środku kwitnie życie. Całe miasto. Kilka kościołów. Masa targów na placach. Ale najważniejszą rzeczą dla nich było bezpieczeństwo. Męczyli się z barbarzyńcami, arabami, czy nawet w XIX w. przed armią Napoleona. Teraz jest to główna atrakcja Valença.
A i zdjęcia: z Valenca.

Oglądaj, komentuj. Zwiedzaj.

sobota, 7 marca 2009

Arribada do Baiony

Kolejny weekend więc - kolejna wyprawa. Słyszałem od kogoś, że w Hiszpanii co dziennie przynajmniej jedno miasto, miasteczko czy wieś ma swoje święto. Tego dnia trafiło na Baionę. Od Vigo rzut kamieniem, więc jak można nie skorzystać.

Dlaczego akurat tam?
Wszystko przez Kolumba, czy raczej Cristóbala Colóna, jak na niego mówią w Hiszpanii. Otóż w pierwszym tygodniu marca 1943 (a nawet 1 marca) do wybrzeża Baiony przybija "La Pinta" pod dowództwem Martína Alonso Pinzóna z wiadomością o odkryciu Ameryki. Był to pierwszy port w Europie, który otrzymał tą informację. A nazwa święta "Arribada" pochodzi od rzeczownika "arribada" - przybywać do portu, cumować. Nie wierzycie mi na temat tej historii? Macie racje bo to nie moja działka, ale taka jest prawda.

Co do samych obchodów- całość rozrasta się z roku na rok . Teraz organizowana jest rekonstrukcja tego co zdarzyło się 1 marca. Święto, chyba najważniejsze w Baionie, rozłożone jest na pierwszy weekend marca. W tym czasie na ulicach starej części miasta spotkać można mieszkańców przebranych w stroje z ówczesnych lat. Na straganach sprzedawane są wyroby ze średniowiecza: od tych nie nadających się do zjedzenia: czyli miecze, stroje; przez te jak najbardziej jadalne: podpłomyki, i coś słodkiego po pijalne: grzane wino, sangria etc. Klimat średniowiecza czuć na każdym kroku. Na placu, do którego dochodzi się wąskimi uliczkami trwają przez cały dzień walki rycerzy. Zza rogu dobiega muzyka. Ale najwięcej dzieje się na brzegu oceanu.
To właśnie tam wieczorem w sobotę odbyła się rekonstrukcja "Arribady". Mnie tam już nie było więc nie wiem jak było. Od rana trwały turnieje strzelania z łuku, walka na koniach i masa innych. Na placu wiodącym do zamku można zobaczyć różne rodzaje sokołów. Przyjrzeć się jak kuje się metal. Swoją drogo, sokoły na prawdę robią wrażenie. Gigant, masa mięsa i te pazury i dziób. (no i tu znowu dostaje szału, bo nie wziąłem aparatu, ale zdjęcia na pewno będą bo za jakiś czas wycieczka organizowana przez ORI zawita do Baiony więc będzie na co popatrzeć).
Fiesta de La arribada en Baiona 2009
AttributionNoncommercialShare Alike Some rights reserved by pablokdc
Ale niestety. Dzień krótki, czas wracać. Już chyba pisałem o transporcie w Hiszpanii? Spóźnienie wliczone na swój sposób w czas podróży. Z tymże, tym razem tak nie było. Ba było gorzej. Poszliśmy na autobus o 18:30. Na przystanku kilka osób, też czekają. Mija 10 minut po czasie. Nie ma... (tu omijam kolejne 1,5 godziny)... Masa Amerykanów i Erasmusów już przyszła na ostatni autobus. Ścisk niemiłosierny. Autobus w końcu podjeżdża. Każdy oczywiście chciał wsiąść więc niektórzy ryzykowali przejażdżką "pod" autobusem. Do akcji wkracza policja. Autobus w końcu podjeżdża i się zaczyna maskara. Efekt taki, że nie każdy pojechał. Kierowca wziął tyle osób ile ma miejsc. I tyle... no właśnie. Na dzisiaj tyle